Een Heilig Ogenblik

door John Hutkin

Dit verhaal laat precies zien wat de Course zegt: in het heilig ogenblik leer je de betekenis van liefde kennen. In dat ogenblik zul je ontdekken dat liefde iets heel anders is dan wat je altijd gedacht hebt.

Als Course-student heb ik vaak gevraagd een persoon of situatie te mogen vergeven en er  met visie naar te kijken. Maar ik weet -ergens in mijn achterhoofd- dat het mijn wens was dat de situatie veranderd werd in een die voor mij meer acceptabel was en dat het ook mijn wens was vast te houden aan mijn idee van goed en kwaad.

Op een keer vroeg ik echt te vergeven zonder daar zekere voorwaarden aan te verbinden -het leek toch slechts om een heel kleine vergeving te gaan- en ik ontving een heilig ogenblik en werd ervan overtuigd dat werkelijkheid en eeuwigheid bestaan; dit toont aan dat de Course heel weinig vraagt en daar zoveel voor teruggeeft. Als ik erop terugkijk is de enige sleutel die alle deuren opent dat wij, wanneer wij vragen om te vergeven, dit werkelijk overgeven aan de Heilige Geest zonder enige andere overweging van hoe het zou moeten gebeuren.

Ik bezocht al meer dan vier jaar op donderdagavond een Course-groep. De leidster en gastvrouw van de groep, Sally, gaf aan het begin altijd een meditatie van 20 à 30 minuten, voordat we in de Course begonnen te lezen. Ik had altijd moeite met deze meditaties, want ik voelde dat 90% ervan niets te maken had met de Course en in veel gevallen was ingebed in wat de Course ‘magie’ noemt. Ik zag ze voornamelijk als haar egotrip en als gevolg daarvan had ik echt een oordeel over haar.

Ik herinner mij dat ik op een avond de klas binnenkwam. Het was net voordat de meditatie zou beginnen. Ik zei tegen mezelf, net voor ik de deur doorging: ‘vandaag wil ik niet over Sally oordelen. Ik ga gewoon mijn (Werkboek)les doen’. Ik herinner mij niet eens wat de les was. Wel herinner ik me zeer levendig dat ik volkomen duidelijk was in mijn beslissing niet over Sally te oordelen. Terugkijkend zie ik dat er vele andere keren in mijn leven geweest zijn waarin ik zei dat ik niet van plan was dit of dat te doen, maar ik herinner mij niet dat ik er ooit zó duidelijk over was als deze keer. Het leek erop dat dát het was wat ik werkelijk wilde. Op dat moment was het absoluut mijn bedoeling. Het voelde niet zwaar, alsof ik het móest doen of erdoor was gedwongen. Het was een beslissing die van binnenuit kwam.

Toen ik op de grond ging zitten was het licht gedempt. Ik denk dat er, behalve mijzelf, minstens zes mensen in de kamer waren. Sally begon met de meditatie. Ik sloot mijn ogen en herhaalde in gedachten dat ik niet over Sally zou oordelen en ik begon de les te doen. Ik verwachtte niet dat er iets zou gebeuren, behalve dan dat ik me misschien beter zou voelen als ik vandaag niet over Sally zou oordelen.

Bijna onmiddellijk na het sluiten van mijn ogen zag ik Sally – de Echte Sally. En ik zag haar door de ogen van de Echte John (dat ben ik). Wij waren geen van beiden in ons lichaam zoals we dat normaal van elkaar kennen. Zij was niet in het lichaam waarin ik haar gewend was te zien, maar ik weet absoluut zeker dat zij het was, daaraan was geen twijfel mogelijk. De beschrijving die nu bij me opkomt is dat zij een vorm van energie was, waarvan ik wist dat zij het was. Op dat moment zag ik in dat ik een verheven, puur deel van Sally zag. Ik zou nu kunnen zeggen de Christus Zelf, maar ik ben er niet zeker van dat ik op dat moment een van deze dingen dacht.

En mijn besef van mijzelf was anders. Ik had niet het gevoel dat ik in mijn lichaam was, maar ik was mij zeer bewust van mijn wezen, zelfs meer dan wanneer ik wel in mijn lichaam ben. Ik was het in een ‘gezuiverde’,  ‘hogere zelf’- versie. Het is interessant dat ik deze dingen over Sally en mijzelf tegelijkertijd dacht. Ik maakte niet echt een onderscheid of vergelijking tussen ons. Wat ik in haar herkende, herkende ik tegelijkertijd ook in mezelf.

Wat mij onmiddellijk trof is dat ik meer liefde/vreugde voelde in Sally’s aanwezigheid dan ooit tevoren. Er was geen ander idee in mijn gedachten dan van liefde/vreugde/extase om in haar aanwezigheid te zijn. Het was een ervaring van pure absolute gelukzaligheid om zo met iemand in contact te komen. En ik wist dat zij hetzelfde voelde over mij. Er werd geen woord gesproken. Alles was gewoon duidelijk. Ik voelde een liefde, een besef van liefde, dat ieder idee van liefde dat ik ooit op een bewust niveau ervaren had, te boven ging. Ik ben verliefd geweest, ik heb vele man/vrouw-relaties gehad, en als ik erop terugkijk valt het niet te vergelijken omdat dit zoveel grootser was dan wat ik ooit ervaren had. En ik zei: ‘Dit is liefde’.

Niet alleen Sally ontmoette ik op deze manier, maar ik begon ook iemand anders in de kamer op die manier te zien. Ik herkende weer zijn eigen persoonlijkheid, maar herkende tegelijkertijd hetzelfde liefdesniveau dat ik voelde bij Sally. Nog steeds kon ik de persoonlijkheid onderscheiden, maar de liefde was hetzelfde, van dezelfde grootsheid. Dat veranderde niet, het werd niet meer, het werd niet minder, maar was gewoon hetzelfde. En dit gebeurde met iedere persoon die in de kamer was.

Op dat moment, toen ik iedereen in de kamer op die manier ontmoette, voelde ik God. En het voelde alsof hij glimlachend op mij toekeek. Ik zeg ‘op mij’, omdat het voelde als de zon waar je je in koestert als hij niet te heet is en net warm genoeg om dit weldadige warme gevoel om je heen te voelen. Het voelde alsof ik mij koesterde in deze glimlach. En ik was me er gewoon van bewust dat het God was. Het was niet als de normale beschrijving van God, er was geen fysiek aspect. Het was meer een beleving van sfeer en van glimlachen. 

Dit alles gebeurde zonder dat er echt een besef van tijd was. Het was werkelijk tijdloos, eeuwig, er was geen volgorde of idee van tijd die voorbijging. Maar het vreemde wat gebeurde, onmiddellijk bij het ontmoeten van Sally en de anderen, was dat ik alles wat in mij was aan hen gaf en dat ik tegelijkertijd alles van hen ontving. Er was niets wat achtergehouden werd. Ik gaf alles van mijzelf en ik kan mij niet herinneren dat ik dat ooit eerder gedaan heb. Ik heb altijd het gevoel dat ik wel iets achterhoud of ben me op de een of andere manier van mezelf bewust en van wat wel of niet geschikt zou zijn om te geven. Maar op dat moment werd alles volkomen gegeven, vrijelijk, zonder enige gedachte wat het was. Er was geen noodzaak om te geven, alleen de pure vreugde het te doen. Er was slechts een grotere behoefte, maar er was geen noodzaak. En er was geen reden om ook maar iets achter te houden. Het enige wat telde was te geven. En ik ontving. Ik was me er volkomen van bewust dat ik hun totale bewustzijn ontving. En het gebeurde tegelijkertijd. Ik weet niet hoe ik dat anders kan uitleggen dan door te zeggen dat op hetzelfde moment mijn gedachten werden gegeven en hun gedachten werden ontvangen, zonder ze te hoeven bespreken of uit te leggen of op een of andere manier te laten begrijpen. Het gebeurde gewoon. En weer was het louter pure vreugde.

En terwijl wij in de ruimte (als er al iets van ruimte tussen ons was – ik denk dat ik wel enig besef van ruimte had), dichter en dichter bij elkaar kwamen, was het alsof er een hart klopte, waarbij in iedere hartslag alles op hetzelfde moment geheel werd ontvangen en gegeven. Toen de ruimte tussen ons in geheel gesloten was werden we één en gingen we geheel in elkaar op. Weer waren er geen fysieke lichamen, maar we waren verstrengeld met elkaar; we kwamen samen en bewogen door elkaar heen. En dat -zo zou ik het willen noemen- was een combinatie van lachen en een orgasme, maar op een veel intenser niveau. Ik zeg orgasme, maar het was anders. Ik gebruik dit woord slechts in een poging er een bepaald gevoel mee aan te duiden. We lachten hysterisch, lachten uit pure vreugde, zoals wanneer je werkelijk niet meer kunt ophouden met lachen. Je denkt er niet bij na en hebt geen oordeel over je eigen lachen, je lacht gewoon. Dat alles gebeurde als onderdeel van een volkomen ontspannen stroom van gebeurtenissen. En er was heel veel waardering voor elkaar. Er was duidelijk sprake van een wederzijdse waardering, maar niet iets plechtigs. Het was gewoon vol van lachen en vreugde.

Op dit moment, omdat ik deze ervaring had met juist deze mensen, kan ik me herinneren dat ik mezelf afvroeg: ‘waar zijn alle anderen?’. En terwijl ik dat dacht was ik me ervan bewust dat iedereen die ik kende op dit bewuste niveau (of die ik dacht te kennen) aanwezig was. Maar dat niet alleen, iederéén was er, en ik weet niet hoe ik dat wist, maar ik wist het gewoon. Als je me had gevraagd: ‘is iedereen op de wereld er?’ zou ik ‘ja’ gezegd hebben. Was iedereen er die ooit op de wereld was? Ik zou ‘ja’  zeggen. Waren er nog meer dan iedereen die in het verleden of in de toekomst op aarde was? en ik zou ‘ja’ zeggen. Het voelde alsof ik me in het middelpunt bevond en dit zich verder uitbreidde dan ik kon zien.  Maar ik was me er volmaakt van bewust dat iedereen er was.

Ondertussen was Sally’s meditatie gewoon doorgegaan. Ik had er werkelijk geen enkel woord van gehoord, maar op een bepaald punt, bijna aan het einde van de meditatie, werd er iets gezegd dat ik begon te horen. Op dat moment voelde ik dat we ons nu weer allemaal op hetzelfde niveau bevonden en dat het bewustzijn van Sally’s meditatie me raakte waar ik me bevond. En ik herinner me dat ik toen de woorden hoorde van de meditatie, iets over het zien van water – of hoe die meditaties ook mogen eindigen. En ik begon te voelen dat mijn wezen teruggetrokken werd in mijn lichaam, waar ik me gedurende deze hele episode totaal niet bewust van was geweest. Ik had geen besef van mijn lichaam. Ik herinner me niet op de een of andere manier lichamelijke sensaties gevoeld te hebben. Ik merkte het niet eens op. Het was er gewoon niet. Maar plotseling had het weer mijn aandacht. En het voelde alsof ik mijn bewustzijn erin terugbracht en ik mezelf weer terugstopte in mijn lichaam. En zo eindigde het.