‘Als je de Cursus doet zul je zien dat hij werkt’

Een ervaring van Universele Liefde

door Greg Mackie

Sinds mensenheugenis zijn krachtige innerlijke verlichtingservaringen een integraal onderdeel geweest van de spirituele reis. Ik denk niet dat zulke ervaringen noodzakelijkerwijs het sterkste bewijs zijn van spirituele vooruitgang - het vermogen tot liefhebben en vergeven van anderen is in mijn ogen een betere maatstaf - maar ze kunnen ons wel een glimp laten zien van waar we naar toe gaan en ons inspireren onze betrokkenheid bij ons pad te verdiepen.

Ik werd zelf altijd geïnspireerd door over de spirituele ervaringen van anderen te lezen, vooral wanneer ze me iets leren wat ik op mijn eigen reis kan toepassen. Daarom wil ik nu graag de meest krachtige spirituele ervaring van míjn leven delen, in de hoop dat dit anderen weer behulpzaam zal zijn op hun pad. Het gebeurde 2 jaar geleden en kan het beste omschreven worden als een korte ervaring van universele liefde voor God en Zijn schepping. Deze ervaring leerde me dat de verheven, transcendente geestestoestanden die de Cursus beschrijft werkelijk zijn en dat het volgen van zijn programma ons daar werkelijk kan brengen. Kortom, de Cursus doet wat hij belooft. In zijn eigen woorden: ‘Als je hem doet, zul je zien dat hij werkt’ (T9.V.9:2).

DE ACHTERGROND:

Een zich langzaam ontvouwend opleidingsprogramma

Ik heb nooit een neiging tot dramatische innerlijke ervaringen gehad. Hoewel ik wel enkele krachtige ervaringen heb gehad die zelfs mijn leven veranderden, waren dit toch uitzonderingen op de regel. Mijn spirituele geschiedenis volgde over het algemeen het patroon van mijn eerdere roeping als lange-afstandsloper: in plaats van spectaculaire sprongen vooruit was mijn pad er een van langzame, gestage vooruitgang. Mijn successen kwamen niet tot stand dankzij buitengewone natuurlijke talenten, maar door geduld, zelfdiscipline en doorzettingsvermogen. Onmiddellijke verlichting is nooit een optie voor mij geweest. Ik ben iemand van de lange termijn. Mijn geschiedenis met de Cursus heeft datzelfde patroon gevolgd. Ik probeerde zo goed mogelijk om voor het geestelijke trainingsprogramma van de Cursus dezelfde zelfdiscipline op te brengen als ik gewend was voor mijn lange-afstandslopen en het was ongelooflijk de moeite waard. Hoewel ik nog een lange weg te gaan heb heeft mijn innerlijke vrede zich langzaam maar zeker verdiept, zijn mijn relaties opgebloeid en is mijn hart meer vergevend geworden. Maar de spectaculaire verlichtingservaringen waarvan in zoveel spirituele literatuur verslag wordt gedaan, zijn mij grotendeels ontgaan; voor mij was de Cursus absoluut een ‘zich langzaam ontvouwend opleidingsprogramma’ (HvL9.1:7). Dit patroon maakte de ervaring die ik nu zal beschrijven des te verrassender.

DE RETRAITE:

Ik accepteer mijn rol in Gods verlossingsplan

Deze ervaring vond plaats gedurende een persoonlijke retraite die ik van 18 tot 21 februari 2002 heb gehouden. Ik had verschillende doelen in deze retraite, allemaal gecentreerd rond een verlangen mijn toewijding aan het verlossingspad van de Cursus te verdiepen. Ik wilde een helderder begrip krijgen van mijn specifieke aandeel in Gods verlossingsplan, en me er ook werkelijk voor inzetten dit te doen. Ik wilde meer te weten komen over de functie van de Circle in dat plan, en me geestelijk verbinden met mijn collega’s van de Circle in onze toewijding aan die functie. Ten slotte wilde ik door intensief gebed en meditatie een diepere persoonlijke ervaring verkrijgen van de vrede, vreugde en liefde die de Cursus belooft. Ik wilde die ervaring graag om de ervaring zelf, maar ook om daardoor meer gemotiveerd te zijn mijn betrokkenheid werkelijk tot uitdrukking te brengen.

Om het bereiken van deze doelen te bevorderen deed ik gedurende de retraite een aantal verschillende activiteiten. Ik zocht Jezus’ leiding bij vragen over mijn functie en die van de Circle, en wat ik ontving schreef ik op in een dagboek. Ik las hoofdstukken in de Cursus die betrekking hadden op mijn vragen. Omdat de focus van de retraite gericht was op toewijding aan het verlossingsdoel, luisterde ik naar een tape van de workshop die de Circle had gegeven over het stellen van doelen (getiteld Zoeken en vinden: de aanpak van de Cursus om doelen te stellen en te bereiken). En ik deed een aantal oefeningen in geestelijke verbinding met mijn collega’s van de Circle, waarin ik ons allemaal visualiseerde, arm-in-arm met elkaar verbonden in een kring, en waarin we onze toewijding aan ons gemeenschappelijke doel uitspraken.

Gedurende de retraite deed ik allerlei soorten Course-oefeningen, maar vooral deed ik heel veel meditatie. De belangrijkste meditatievorm die ik toepaste was de standaard Werkboek-meditatie, waarin je voorbij je oppervlakkige gedachten glijdt en probeert diep in je geest te verzinken. Als focus voor mijn meditaties gebruikte ik vooral Werkboeklessen met als thema de toewijding aan onze ene ware functie van verlossing: Les 65 (‘Mijn enige functie is die welke God mij gaf’), Les 98 (‘Ik accepteer mijn rol in Gods verlossingsplan’) en Les 100 (‘Mijn rol is essentieel voor Gods verlossingsplan’). Ik mediteerde grotendeels in sessies van een uur, met korte pauzes voor rust, schrijven en maaltijden. Dit was veel meer meditatie dan ik gewend was, maar ik ben ervan overtuigd dat dit in hoge mate heeft bijgedragen aan de ervaring die ik uiteindelijk had.

DE ERVARING:

Ik houd van Jou, Vader, en ik houd van Jouw Zoon

Aanvankelijk waren mijn meditaties vooral wat ze gewoonlijk zijn: een mengelmoes van positieve, vredige momenten, vermengd met veel afdwalende gedachten. Maar in de loop van de retraite namen de vredige momenten toe en begon het afdwalen te verminderen. Ik begon een werkelijke verbinding met God te voelen en met mijn broeders en zusters van de Circle. Mijn meditaties gingen steeds dieper. Tegen de middag van de laatste volledige dag (20 februari) ging ik onbekend terrein binnen. Ik schreef het volgende in mijn dagboek, meteen nadat ik die middag een sessie van een uur had beëindigd:

Deze techniek heeft nog nooit zo goed voor me gewerkt als vandaag. Ik begin een plaats van diepe vrede en vreugde aan te boren, precies zoals de Cursus belooft…… Ik voel de Liefde van mijn Vader. Wow!

Dit gevoel van vrede, vreugde en liefde bleef in de loop van de avond toenemen. Tegen bedtijd deed ik nog een laatste meditatieronde, waarbij ik Werkboekles 109 gebruikte, ‘Ik rust in God’. Dit schreef ik direct na die laatste ronde:

Wow! Ik had net een geweldige slotmeditatie! … Ik voelde werkelijk grote vreugde en dankbaarheid naar God, en ving een glimp op van een diepe oceaan van vrede en vreugde. Aan het einde lachte en huilde ik tegelijk.

Maar hoe fantastisch dit ook was, het was nog maar een voorproefje van wat nog komen zou. Ik ging iets na tien uur naar bed, maar kon niet in slaap komen; het voelde alsof ik nog niet klaar was voor de nacht. Daarom stond ik om ongeveer half twaalf weer op en deed nog een meditatieronde.

Dit was het moment waarop de ervaring van universele liefde op volle kracht begon. Het is moeilijk precies te beschrijven wat er gebeurde, maar het was alsof de liefde en dankbaarheid die ik ten opzichte van God al voelde zich plotseling naar buiten toe uitbreidde en de hele schepping omvatte. Hieronder volgt een gedeelte van wat ik gedurende het hoogtepunt van deze ervaring opschreef:

Ik houd zonder enig voorbehoud en onvoorwaardelijk van alles en iedereen. Ik houd van God, mijn Vader!.... Ik baad in een zee van liefde. Dank je Vader, Jezus, de Cursus, iedereen! Ik kan me er nauwelijks van weerhouden om voor ieders voeten neer te knielen. ‘Ik houd van mijn Vader en ik houd van Zijn Zoon!’ Dit is onbeschrijflijk, fantastisch, zeer intens, spectaculair, het gaat mijn verstand te boven, ik ben vrij, ik heb lief, ik ben één met alles, Ik houd van iedereen… Dit is ontzagwekkend! Woorden schieten tekort om het te beschrijven!

De uren daarna baadde ik in deze stralende liefde. Maar vreemd genoeg, zelfs terwijl ik me midden in de ervaring bevond, stond een deel van mijn geest ‘erbuiten’ en was er getuige van. Daarom begon ik mentale experimenten te doen om de ervaring te testen. Ik nam bepaalde personen in gedachten en breidde die diepe liefde naar hen uit, te beginnen met hen die me het meest nabij stonden. Vervolgens nam ik mensen in gedachten waar ik normaal gesproken grieven tegen heb – iedereen, vanaf diegenen die mij persoonlijk ‘onrecht hadden aangedaan’ tot aan de ‘slechte’ wereldfiguren toe, zoals Hitler en Osama bin Laden. Ik wilde zien of ik ook voor hen werkelijk deze liefde voelde. En dat deed ik.

Ik moest denken aan die ene zin in de Cursus die zegt dat als je mensen zou zien zoals ze in werkelijkheid zijn, je je nauwelijks kunt weerhouden om aan hun voeten neer te knielen (WdlI.161.9:3). Ik vroeg me af of dat nu voor mij ook waar was - en ja, ongelooflijk, het wás zo. Ik knielde natuurlijk niet echt, maar ik zag zo’n heiligheid in hen. Wanneer ik aan die mensen dacht waar ik normaal gesproken grieven tegen heb, bleef ik me volkomen bewust van de negatieve dingen die hun lichamen deden, maar het dééd er gewoon niet toe wat hun lichamen deden. Deze negatieve dingen waren enkel en alleen een roep om hulp, en ze veranderden totaal niets aan mijn liefde. Hoe dan ook hield ik van hen, zonder enig voorbehoud. Ik hield zelfs van dieren en levenloze dingen wanneer ik die in gedachten nam. En ik hield van God met een diepe, intieme, dankbare liefde die ik nog nooit tevoren voor Hem gevoeld had. Het leek alsof ik in de Liefde van God Zelf deelde, een Liefde die mij in staat stelde om ‘de wereld met nieuwe ogen te zien, stralend van onschuld, bezield van hoop en gezegend met volmaakte goedheid en liefde’ (WdlI.189.1:7). Het was een ervaring waarvan ik wenste dat er nooit een einde aan zou komen.

DE LES:

Als je hem doet zul je zien dat hij werkt

Maar helaas, er kwam wel een einde aan. Naarmate de tijd verstreek begon de ervaring af te zwakken, zoals alle piekervaringen. Eenmaal thuis van de retraite bleven mijn Course-oefeningen nog steeds goed gaan (en ik was nu zeker heel gemotiveerd), maar ik kon niet langer uren per dag mediteren en mijn geestelijke toestand begon langzaam maar zeker weer ‘gewoon’ te worden. Ik ben nu grotendeels weer terug in mijn gebruikelijke langzame en gestage lange-afstandsloper-ritme. Maar ik geloof wel dat het niveau waar ik naar teruggekeerd ben hoger is dan vóór de retraite. Ik denk nog steeds vol liefde aan mijn ervaring terug en af en toe vang ik er nog een glimp van op. Ik zal nooit meer dezelfde persoon zijn als daarvoor – de herinnering aan die ongelooflijke opening van mijn hart is bij me gebleven en blijft me tot op de dag van vandaag inspireren.

Ik leerde heel veel van deze ervaring. Als ik erop terugkijk, steken er twee dingen in het bijzonder bovenuit, die ik allebei aan het begin van dit artikel al noemde.

Op de eerste plaats heeft de ervaring mij ervan overtuigd dat de hogere geestestoestanden die de Cursus beschrijft werkelijk bestaan. Vóór ik deze beleving had geloofde ik uiteraard ook al dat ze werkelijk bestonden; ik had immers op andere momenten in mijn leven al minder ingrijpende versies meegemaakt en ik wist dat ook andere mensen op het pad soortgelijke ervaringen hadden vermeld. Maar de zuivere intensiteit van wat er tijdens mijn retraite gebeurde heeft mijn overtuiging enorm versterkt. Wanneer ik nu in de Cursus lees over het ‘heilig ogenblik’, ‘ware waarneming’ en de ‘visie van Christus’ zijn die termen veel meer dan vage abstracties. Voor mij beschrijven ze nu een geestestoestand die tastbaar is. Het is iets dat ik werkelijk heb aangeraakt, iets dat ik in een bepaalde mate heb ervaren en me kan herinneren.

Op de tweede plaats heeft de ervaring me er meer dan ooit van overtuigd dat het programma van de Cursus echt werkt. Ik ben er stellig van overtuigd dat al het werk dat ik jarenlang met de Cursus gedaan had het fundament voor mijn ervaring was. En eenmaal op retraite kwam alles wat ik deed – Jezus om leiding vragen, hoofdstukken uit de Cursus lezen, de aanpak van de Cursus bestuderen bij het stellen van doelen, me verbinden aan mijn aandeel in de verlossing, me geestelijk met anderen verbinden in een gemeenschappelijk doel, mediteren in de stijl van het Werkboek, en nog meer - rechtstreeks uit de Cursus zelf. De hele ervaring van die hogere toestanden die de Cursus beschrijft vloeide direct voort uit het volgen van het studieprogramma, en het beoefenen en uitbreiden ervan, zoals aangegeven. Er zijn natuurlijk vele wegen die naar spirituele ervaringen leiden, maar dit is de weg die voor mij werkte. En ik sta er werkelijk versteld van dat iemand als ik, die hier van nature geen enkele aanleg voor heeft, überhaupt zo’n grootse ervaring kon krijgen. Dit is wonderlijk genoeg om mij ervan te overtuigen dat de Cursus ons niets wijsmaakt als hij zegt dat, als we hem doen, we zullen zien dat hij werkt.

Hoe buitengewoon het voor mij ook voelde, toch was de ervaring die ik in dit artikel beschreven heb natuurlijk nog lang niet zo diep als ze zou kunnen zijn. Ik denk dat het nog maar een glimp was van wat de Cursus ons belooft; het kortste, zwakste voorproefje van het einde van de reis: ‘de vaagste glimp van wat liefde betekent’ (WdlI.127.7:1). Maar wat voor een glimp! Ik ben nu meer dan ooit gemotiveerd om de weg van de Cursus te volgen, omdat ik er zeker van ben dat hij me de hele weg terug naar God kan brengen. Hij heeft me een ervaring gegeven die ik nooit in mijn leven verwacht zou hebben, en ik weet dat als ik dat éénmaal kan ervaren ik het opnieuw kan beleven. Het enige wat ik hoef te doen is de Cursus te volgen die Jezus me gaf, en dan zal ik op een dag voor eeuwig in universele liefde leven.

WIL JE DIT ARTIKEL UITPRINTEN?
Selecteer dan het tekstgedeelte van boven naar beneden door de linkermuisknop ingedrukt te houden;
klik met rechts > copiëren; open een nieuw Word-document en plak het erin. Voilà!

De artikelen werden vertaald met vriendelijke toestemming van 'The Circle of Atonement'.
De citaten werden uit het Engels vertaald vanuit 'A Course in Miracles', Foundation for Inner Peace, 1992.
Op de artikelen van 'the Circle of Atonement' en van 'het wonder' rust copyright.